In de hemel

14.10.15. Woensdag. 22.50

In de badkamer. Klaar om tandjes te poetsen.

Ineens krijg ik een melding op mijn gsm : “Gemiste oproep mama”

Waarom zou ons mama mij op dit uur nog bellen ?

Ik pak mijn gsm  en bel haar.

Even stond de wereld stil.

Even wist ik niet wat zeggen.

Haar woorden : “Wou u gewoon melden dat X net gestorven is. Wij vertrekken dadelijk naar het ziekenhuis.”

In allerijl spoel ik mijn mond , doe mijn jas aan , spring in de wagen en rij richting het ziekenhuis.

Tijdens die rit flitsen er verschillende vragen door mijn hoofd.

“Hoe zou hij gestorven is ?”

“In welke toestand ?”

“Is hij vredig kunnen gaan of heeft hij afgezien ?”

“Waarom doet zijn dood me iets , wetende dat hij geen familie is ?”

“Hoe voelt zijn vrouw zich ?”

“Hoe voelen zijn kinderen zich?”

Voor ik het wist had ik mijn wagen al geparkeerd.

Ik haast me via de spoed naar de lift en kom al snel op de juiste verdieping.

Daar tref ik al direct één van zijn dochters. Een wrak. Een wrak zoals ik die avond er nog veel ging tegenkomen.

In de gang tref ik een menigte aan. Allemaal kennissen en vrienden. Geen familie want meneer X had enkel zijn kinderen als familie in België. Al de rest waren kennissen , vrienden. En dat vulde mijn hart met vreugde. Het klinkt raar in deze omstandigheid maar was zo blij dat ik deel kan uitmaken van zo’n hechte moslimgemeenschap. We zijn dan wel geen broers , zussen , neven , …..van elkaar , maar we zijn wel broeders en zusters in de islam. Op zo’n momenten zie je hoe sterk onze gemeenschap is. We zijn er voor elkaar. We zullen er altijd voor elkaar zijn. In goede en slechte tijden.

Eens op de kamer van meneer X vind ik daar zijn vrouw en kinderen. Eén voor één waren ze gebroken , ook al wisten ze dat hij begin deze week palliatief verklaard  werd. Ook al wisten ze dat hij niet meer lang te leven had. Hoe je het draait of keert , of het nu verwacht is of niet , afscheid nemen blijft zwaar. Ik , die niet op mijn mond gevallen ben, wist niet veel zeggen. Het enigste dat ik over mijn lippen kreeg was “baraka fraasek” (te vergelijken met “”innige deelneming”). Bij het uitspreken van die woorden en het omhelzen van diens vrouw en kinderen kreeg ik het moeilijk. Moest even op mijn tanden bijten. Moest me even vermannen. Op dat moment flitste er alles door mijn hoofd : hoe hij mij behandelde , net als één van zijn zonen ; wat voor een lieve goedlachse man hij was ; wat voor een harde werker hij was ; hoe hij ineens onaangekondigd naar mijn eerste reservewedstrijd kwam kijken toen ik net 16 was ; hoe zijn echtgenote mij aanzag als één van haar kinderen ( ze noemt me nog steeds “wliedi” , “mijn zoontje”) ; hoe ik de eerste voetballessen kreeg van één van zijn zonen die me ook mijn eerste voetbaltenue bezorgde , ….. Meneer X was echt een topman. Een goede echtgenoot. Een goede vader. Een crème van een mens. Die mens wou ik nog een laatste groet brengen. Hij lag op zijn bed , bedekt van kop tot teen door een laken. Ik haalde het laken van zijn hoofd , kuste zijn voorhoofd en fluisterde nog iets in zijn oor. Daarna bedekte ik zijn hoofde en verliet ik de kamer. Eens de kamer uit zette ik me op een tafeltje dat er stond en ademde eens goed in en uit. Mijmerend over het leven. Hoe vluchtig het leven is. Hoe snel het kan gaan. Op zulke momenten besef je dat je van elke dag moet genieten. Genieten alsof het uw laatste zou kunnen zijn. Wat was ik blij dat ik hem begin deze week nog een bezoek bracht. Wat was ik blij dat ik hem nog vluchtig heb kunnen spreken. Wat was ik blij dat hij me nog herkende.

Ik ding weet ik zeker : hij zit nu in de hemel. Kan niet anders. Zo’n goed mens. Een mens die geen vlieg kwaad zou doen.

Die gedachte bracht me een beetje tot rust.

Inna lillahi wa inna ilayhi raji’un (“voorzeker , wij zijn van Allah en tot Hem zullen wij wederkeren”)

Het ga je het goed.

Je bent nu een mooie ster , die stralend op ons neerkijkt.

See you in heaven.

Rest in peace.

Mr Brown.

Advertenties

Mijn ouders

Mijn ouders

Mijn helden.

Mijn rotsen in de branding.

Mijn steun.

Mijn toeverlaat.

Mijn alles.

Zo kan ik mijn ouders het best omschrijven.

Tuurlijk hebben wij wel eens woorden.

Woorden durf ik het zelfs niet noemen , want een echte ruzie hebben wij nooit gehad.

Eerder meningsverschillen.

En dan had ik zoiets van : “whatever , de hoogste boom in. Ik trek mijn plan wel”

Maar al snel moest ik mijn mening herzien.

Ouders willen maar één ding : het beste voor hun kind.

Ik weet ook dat er ouders-kind-relaties bestaan die fucked up zijn.

Waar ze elkaars bloed kunnen drinken.

Al een geluk is dat bij mij niet het geval. Alhamdoullillah.

Mijn ouders zijn echt mijn alles.

Als je er even bij stil staat , is dat ook niet meer dan normaal.

Wie heeft mij op deze wereld gezet ?

Wie heeft mij opgevoed ?

Wie stond er voor mij , in goede en kwade dagen ?

Wie zorgde er voor mij toen ik ziek was ?

Wie zal er altijd voor mij staan , no matter what ?

Van wie kreeg ik die knuffels , die kusjes ?

Van wie kreeg ik die onvoorwaardelijke liefde ?

Wie heeft mij gevormd tot de persoon die ik nu ben ?

Inderdaad , mijn ouders.

En ik , als zoon van allochtone ouders , mag me gelukkig prijzen met zulke ouders.

Ik heb veel allochtone kinderen gezien die veel in hun mars hadden , maar op het verkeerde pad beland waren.

Dit allemaal omdat de ouders geen of weinig tijd hadden voor hun kinderen. Bezig waren met andere zaken. Waren niet zo bezorgd om hun kinderen.

Mijn ouders waren ook niet bezorgd.

Zij waren overbezorgd.

Zij waren Big Brother , avant la lettre.

Zij waren Big Brother , maar op een goede manier.

Zij wilden enkel het beste voor me.

Hoe zijn de resultaten op school ?

Met wie trek je op ?

Wat voor kinderen zijn dat ?

Alles moest top zijn.

Overal moest ik hoge toppen scheren.

Op school.

Op voetbal.

In het sociale leven.

Vond ik dat erg ?

Niet echt , want ikzelf wou ook in alles uitblinken.

Wou overal de beste in zijn.

Maar ik ging ook niet in een hoekje huilen moest ik niet slagen in mijn opzet.

Ze zeggen wel eens dat het leven een cirkel is.

Zoals mijn ouders mij verzorgd hebben in het begin van mijn leven , zal ik hen ook bijstaan als ze oud worden.

Geen haar op mijn hoofd dat er aan denkt om ze in een home te steken.

Nooit.

Als ze ouder zijn en moeilijk voor zichzelf kunnen zorgen , zal ik er staan.

Zoals zij er gestaan hebben voor mij.

En eerlijk , hoe ouder ik word , hoe moeilijker ik het heb met het ouder worden.

Alles heeft een begin en een einde.

En dat is met het leven ook zo.

Ook het leven heeft een einde.

Momenteel kan ik me niet inbeelden hoe het leven zou zijn zonder ouders.

Al 35 jaar staan ze centraal in mijn leven.

Wat als ze er niet meer zijn ?

Nee , ik wil daar niet aan denken.

Ik geniet nog elke dag van mijn helden.

Elke dag zie ik mijn helden.

Elke dag sla ik een babbeltje met mijn helden.

Papa , mama , ik hou van jullie !!

Tot de volgende zitting.

Mr Brown

Kleine dingen

Kleine dingen

Wat is dat toch met iedereen (of de meesten) tegenwoordig ?

Ze moeten allemaal het chicste hebben , het duurste , het nieuwste , het beste , ….

Maar waarom ?

Om zich goed te voelen ?

Om hip te zijn ?

Om bij de groep te horen ?

Is dat trouwens nodig ?

Mijn bescheiden mening : nee , dat is niet nodig.

Ik moet de duurste auto niet hebben.

Ik moet de laatste nieuwe led tv niet hebben.

Ik moet die iPhone 6 niet hebben.

Wat natuurlijk niet wil zeggen dat ik ga rondlopen met een Nokia 3210 , of nog films bekijk op mijn VHS-recorder. Mens moet een beetje mee zijn met zijn tijd.

Maar ik geniet meer van de kleine dingen : een knuffel , een kindje dat naar u kijkt en lacht , ’s morgens gezond en wel opstaan , een vriendelijk gebaar , beleefdheid , respect , een compliment , ….

Allemaal kleine dingen waar ik meer waarde aan hecht.

Maar die kleine dingen vergen precies heel veel energie en moeite van de mensen.

Zoals die ene keer in de supermarkt.

Had mijn boodschappen op de kassaband uitgeladen terwijl de kassierster nog bezig was met een andere klant.

Het was mijn beurt. Ik duw mijn kar voorbij de kassa zodat ik mijn boodschappen kan inladen.

En passant zeg ik : “Goeiemiddag mevrouw”

Het bleef stil aan de overkant. Geen antwoord. Geen reactie.

Bip , bip , bip. Het geluid van de scan. Dat was het enige dat ik hoorde.

“Dat is dan 26.15 euro”

Koel. Kort.

Ik dacht bij mezelf : “Die heeft een slechte dag. Maar kom , we laten ons niet kennen”

“Aub mevrouw” , en ik leg 27 euro in haar hand.

De kassa gaat open , ze haalt er 85 cent uit en legt die op de kassaband , terwijl ik mijn hand open hield.

Ik keek haar aan. Ze gaf geen krimp. Ik raapte mijn geld op , stak het in mijn broekzak en was aan het twijfelen : “zou ik er nu iets van zeggen , of zet ik me er boven ?”

Nee , ik ga me niet laten kennen.

“Nog een prettige dag mevrouw !”

Elementaire beleefdheid , dat is toch niet veel gevraagd ?

Het zijn kleine dingen , maar die dingen kunnen wel het verschil maken.

Kleine dingen.

Tot de volgende zitting.

Mr Brown

Charlie Hebdo is dood…

Charlie Hebdo is dood.

Laat ik eerst duidelijk zijn : ik veroordeel deze aanslag ! Zoiets doe je niet ! Laf ! Wansmakelijk ! Misselijkmakend !

Ben je het niet eens , laat het dan weten. Op een normale manier. Ga in dialoog. Even rond de tafel. Zo doen normale mensen dat.

Nee , een stelletje gekken hadden ervoor gekozen om de taal van de kalashnikovs te spreken.

Boem boem boem , 12 mensen dood , Allahou Akbar.

Zo kan je het samenvatten.

Jongens , wat heb jullie nu bereikt ?

Niks. Nul komma nul. Nada.

Jawel , jullie hebben wel iets bereikt : de haat tegenover de moslims is alleen maar gegroeid.

In plaats van naar elkaar toe te groeien , gaan we nu het tegenovergestelde effect krijgen.

Moslims zijn terroristen. Moslims zijn barbaren. Moslims hebben geen hart. Islam is een belachelijke godsdienst.

Bedankt. Echt , bedankt.

Zullen wij nu maar proberen om het blazoen van alle moslims , weeral eens , op te poetsen.

Als je nu met een wildvreemde over onze mooie godsdienst praat , worden direct linken gelegd met Al Qaida , IS , terrorisme , onderdrukking , ….

En dit is totaal een verkeerd beeld. Want moslim betekent letterlijk vertaald “vredelievend”. Zijn die aanslagen vredelievend ? Is moorden vredelievend ? Ik denk het niet.

Langs de andere kant kan je de vraag stellen : is het verstandig om steeds met de profeet Mohamed (vrede zij met hem) te spotten ?

De profeet is een heilig man voor ons. De profeet betekent alles voor ons.

Is het dan verstandig om met die persoon te spotten , wetende dat er al negatieve en gekke reacties hebben plaatsgevonden ?

Men publiceerde een cartoon – en die was totaaaaaaal belachelijk !!!! – wat resulteerde dat bepaalde mensen op hun achterste poten stonden. Diezelfde mensen moest men dan intomen.

Mensen voelden zich gekwetst , en de wonde heelt nu beetje bij beetje maar ze blijft zichtbaar. Is het dan verstandig om die wonde dan keer op keer terug open te rijten ? Waarvoor ? Om de moslims te provoceren ? Omwille van de vrije meningsuiting ? Of moeten de blaadjes verkopen ?

Dit alles brengt ons tot de situatie van vandaag.

En willen we zo’n zaken ?

Nee toch.

Laat ons elkaar proberen te begrijpen. Elkaars waarden en normen te respecteren.

We zullen het op deze aardbol toch samen moeten doen hoor !!

Understanding.

Love.

Peace.

Tot de volgende zitting.

Mr Brown

Die ene dag

DIE ENE DAG

Die ene dag : “Amaai , jij praat goed Nederlands voor een Marokkaan”

Die ene dag : “Ik ben een racist , maar u heb ik graag”

Die ene dag : “Waren alle Marokkanen maar zoals u”

Die ene dag : “Straks wordt onze buurt ‘Place Casablanca’”

Die ene dag : “Dus jij hebt nooit vastgezeten ?”

Zijn zo van die zaken die ooit tegen mij gezegd werden.

En elke keer had ik min of meer dezelfde reactie : “Serieus ?? Heb ik dat nu goed verstaan ?”

Waarom zou ik geen Nederlands kunnen ? Ik ben hier geboren en getogen. Heb hier school gelopen. Heb Belgische vrienden. Ben sociaal geëngageerd. Lijkt me niet meer dan normaal dat ik Nederlands praat , niet ?

En wat als u racist was ? Is uw keuze he. En als jij u goed voelt bij de keuze , dan moet je dat maar zijn. Ben ik het daarom eens met uw keuze ? Nee. Racisme , onverdraagzaamheid , discriminatie , …. Allemaal één voor één vergif. Zet die bril af mensen , en zet een andere bril op. Een bril van samenhorigheid , een bril van begrip. En dit zowel voor de autochtone als de allochtone gemeenschap. We kunnen zoveel van mekaar leren. De wereld zou er een pak mooier kunnen uitzien.

Wat bedoel je met “waren alle Marokkanen maar zoals u” ?? Allemaal @_Prince_R ‘kes , het zou maar een saaie boel zijn he. Maar ik begrijp wat je wil zeggen. Meestal staan Marokkanen in een slecht daglicht. Maar dat is de perceptie van de media. “Slechte” zaken verkopen nu éénmaal beter. Je gaat de media nooit (of heel weinig) horen als de allochtone gemeenschap iets goed doet , zijn steentje bijdraagt , de minderbedeelden helpt , ….

Eén van de strafste uitspraken was toch “Straks wordt onze buurt ‘Place Casablanca’”. Een kleine schets : de persoon in kwestie woont in een buurt waar er EN veel allochtonen wonen (grootste gedeelte van Marokkaanse origine) EN die allochtonen winkeltjes en/of snackbars uitbaten. En dan is het niet meer dan normaal dat wanneer er een braderij georganiseerd wordt , dat de mensen hun producten op straat aan de man proberen te brengen. Maar eens je op die braderij bent , zie je pas hoeveel verschillende mensen die braderijen bezoeken : Belgen , Marokkanen , Turken , Indiërs , Italianen , jong , oud , …. Het klinkt raar , maar op zo’n momenten voel ik me echt Belg. Dat is mijn wereld. In die wereld wil ik leven. Allemaal naast elkaar , allemaal met elkaar. Op zo’n momenten vergeet je dan die ene stomme uitspraak.

En nee , ik heb nooit vastgezeten ? Waarom zou ik moeten vastzitten ? Ik heb nooit iets verkeerds gedaan. Of moet ik ooit vastgezeten hebben omdat ik Marokkaan ben ?

Komaan , get a life !!

Het is niet omdat wij (de allochtonen) steeds met naam en toenaam in de kranten staan , dat we allemaal boefjes zijn he. “Belg van Noord-Afrikaanse origine , Samir B. , 25 jaar en wonende in de Kerkstraat , heeft bla bla bla bla”. Raar of zelden lees ik : “Autochtone Belg , Kevin VDB , 24 jaar en wonende op de Grote Markt , heeft bla bla bla”

Dat is hetzelfde als het woord “moslimterrorist”. De Islam staat niet voor zulke zaken. En de Islam keurt zo’n zaken niet goed. Dat zijn extremisten , terroristen. Maar aub , verkracht het niet door er “moslimterrorist” van te maken !

Wat ik gewoon wil zeggen is : laat u niet brainwashen.

In elke kist appels zit er wel eens een rotte appel , maar ga je daarom de hele kist weggooien ?? Ik denk het niet.

Laten we de handen in elkaar slaan.

Laten we samenleven.

Laten we van elkaar leren.

Laten we elkaar corrigeren daar waar nodig.

Laten we van deze wereld een mooie kleurrijke wereld maken.

Tot de volgende zitting.

Mr Brown.

Winterperiode

Winterperiode

De wekker gaat. Een nieuwe werkdag voor de boeg.

In bed. Lekker warm. Verse lakens. Ik kijk naar buiten. Het is nog donker. Ik draai me nog eens om. Ooooh wat voelt dit lekker aan !! Moet ik echt opstaan ? Ik wil nog even blijven liggen.

Maar de plicht roept. Uit bed springen is passé composé. Ik kruip uit bed. Kruipen he. Snel de badkamer in , onder de douche , tandjes poetsen , haartjes goed leggen, snel aankleden en hop richting mijn auto.

Damn, het is koud !! Ik voel de wind zo blazen. Nee , dit is niet mijn ding. En dan vraag ik me af : wat vinden mensen zo gezellig aan deze periode ? Ik alleszins niets. NIETS ! Maar sommige mensen worden instant happy als de eerste sneeuw valt , als 24 december nadert , als het begint te vriezen , …. Nee , dit is echt mijn ding NIET !

Ok , ik vind het ook wel gezellig als die eerste sneeuw valt. Heel het landschap onder een mooi wit tapijt. Maar dat is het dan ook. Ik zie alleen maar negatieve dingen : koud , gevaarlijk op de baan , die mooie witte sneeuw verandert in een mum van tijd in een vettige smurrie die voor gevaarlijke situaties kan zorgen, ge moet u altijd warm aankleden , …. Pffff.

Nog zoiets : ik krijg mijn vingers niet opgewarmd. Hebben jullie dat ook ? Ik zit nu al een hele tijd op mijn werk , en ze blijven koud en stijf aanvoelen. Lijkt wel of mijn vingers omgetoverd zijn in Calippo’s. Moest dat het geval zijn , ik had ze warm gezogen , dat wil je niet weten !! Maar niets is minder waar.

En wat me aan deze periode helemaal stoort : ik vertrek ’s morgens naar mijn werk als het nog donker is , ik kom ’s avonds toe als het donker is. Je hebt dus niks aan uw dag he. Niks.

Geef mij maar de zomer : lange dagen , goed weer , iedereen happy , terrasjes doen , …

Zomer , waar ben je ?

Tot de volgende zitting.

Mr Brown.

Again

Again

Eindelijk !!! Hier ben ik dan weer. Een nieuwe blog aangemaakt. Aangezien ik een “regelmatige” blogger was , ben ik gewoon mijn url van mijn vorige blog vergeten. Kieken , I know. Maar zal me deze keer niet meer overkomen : ik heb de nodige info ergens opgeslagen. Slim he ? 🙂

Deze blog zal een beetje het verlengde van mijn Twitter-account zijn. Ik zal hier af en toe wat zaken over mezelf neerpennen , zaken die me bezighouden , ervaringen die ik heb meegemaakt , …..

Amuseer u nog en tot de volgende zitting.

Mr Brown